درس هشتم فاگوت، قسمت دوم

دینامیک‌ها و پوزیسیون لب

توضیحات

دینامیک‌ها و پوزیسیون لب

رونوشت اصلی در دسترس است اینجا.

▶ ویدیوها

Captions are unavailable. The complete transcript follows.

YouTube · MP4

Chapters

رونوشت

198. درس هشتم فاگوت، قسمت دوم تهیه شده توسط دکتر تری بی. ایی وِل ترجمه: علیرضا متوسلی دینامیک‌ها و پوزیسیون لب موسیقی آغازین: «هوم سوییت هوم» از کتاب A Tune a Day، درس ۲۹، شماره ۶

1

اکنون مایلم درباره آرام نواختن فاگوت صحبت کنم. در سال‌های نخست نوازندگی، خودم برای آرام نواختن این ساز مشکلات زیادی داشتم. استادانم همیشه به من می‌گفتند: «قمیش را نیشگون نگیر.» آن‌ها کاملاً درست می‌گفتند، زیرا صدای حاصل بسیار خشن و نامطلوب بود. مثال: صدای حاصل از نیشگون گرفتن قمیش.

2

کاملاً موافقم که نباید قمیش را نیشگون گرفت. اما چگونه می‌توان بدون بستن بیش از حد قمیش، آرام نواخت؟ پاسخ این است که باید تعادل مناسبی میان فشار هوا و پوزیسیون لب برقرار شود. در ادامه چند راهکار معرفی می‌کنم که برای بیشتر هنرجویان فاگوت در اجرای دینامیک‌های ضعیف بسیار مؤثر است.

3

سه اصل مهم: 1. یک صدای خوب همیشه با بیشترین پشتیبانی هوا ایجاد می‌شود. همیشه جریان هوا را به خوبی حفظ کنید. 2. هنگام بستن قمیش با آمبوشور، بهتر است سطح بیشتری از لب روی قمیش قرار گیرد تا قمیش بهتر حمایت شود. 3. اگر قمیش را کمی از دهان بیرون بکشید، ارتعاش آن مقداری کاهش پیدا می‌کند و صدایی تیره‌تر و آرام‌تر تولید می‌شود.

4

اجازه بدهید تأثیر سطح تماس لب با قمیش را بیشتر توضیح دهم. حجم صدا مستقیماً با مقدار سطح مرتعش قمیش ارتباط دارد. قمیش را مانند یک مولد صدا تصور کنید. هرچه سطح بیشتری از قمیش مرتعش شود، صدای تولیدشده قوی‌تر خواهد بود.

5

در این تصویر، لب‌های من بسیار نزدیک سیم اول قمیش قرار گرفته‌اند. md

5 (ادامه)

در این وضعیت تقریباً تمام تیغه قمیش در حال ارتعاش است. فقط قسمت‌هایی که مستقیماً زیر لب قرار دارند و همچنین ریل‌های قمیش ارتعاش کمتری دارند. همان‌طور که می‌بینید، دهانه قمیش در این حالت کاملاً باز است.

6

در این تصویر، لب‌ها بسیار نزدیک نوک قمیش قرار گرفته‌اند. md

6 (ادامه)

در این حالت، قسمت زیادی از قمیش توسط لب‌ها جذب و مهار می‌شود. فقط بخش کوچکی از قمیش که جلوی لب‌ها قرار دارد آزادانه ارتعاش می‌کند. به همین دلیل حجم صدا کمتر و رنگ صوتی تیره‌تر خواهد بود.

7

بنابراین تفاوت اصلی این دو حالت چنین است: - وقتی لب‌ها به سمت نوک قمیش هستند، کمترین سطح ارتعاش ایجاد می‌شود. - وقتی لب‌ها به سمت سیم اول قمیش حرکت می‌کنند، بیشترین سطح ارتعاش و در نتیجه بیشترین حجم صدا به دست می‌آید.

8

پوزیسیون طبیعی لب‌ها تقریباً در وسط قمیش قرار می‌گیرد. این موقعیت به من اجازه می‌دهد با جابه‌جایی بسیار جزئی لب‌ها، هم رنگ صوتی و هم شدت صدا را تغییر دهم. همان‌طور که در درس هشتم، قسمت اول و مثال ویسنبورن صفحه ۱۲ دیدید، با تغییر جزئی محل قرارگیری لب‌ها می‌توان دینامیک‌ها و رنگ‌های صوتی متفاوتی ایجاد کرد. md

9

اکنون بیایید این مفاهیم را روی این دوئت از کتاب Rubank Elementary Method، درس ۸، شماره ۶ به کار ببریم. من جمله‌بندی‌ای را که با رنگ قرمز مشخص شده اجرا خواهم کرد. md

10

اکنون به A Tune a Day، درس ۲۱، شماره ۷ می‌رویم تا تمرین بیشتری روی فرازبندی انجام دهیم. اگر امکان دارد، بعد از میزان چهارم نفس نگیرید. اجرای این ملودی با احساس یک ضرب بزرگ بسیار طبیعی‌تر از شمردن سه ضرب آهسته است. md

11

واقعاً این ملودی بسیار زیباست. یکی از ویژگی‌هایی که همیشه در مجموعه A Tune a Day دوست داشته‌ام، وجود ملودی‌های زیبای موسیقی اروپایی و آمریکایی است. نواختن این ملودی‌های زیبا، خود به تنهایی لذت‌بخش است. موسیقی پایانی: «هوم سوییت هوم» از کتاب A Tune a Day، درس ۲۹، شماره ۶

Resources

References

منبع: Terry B. Ewell, “Teaching the Beginning Bassoonist,” The Double Reed 23/2 (2000): 35–43.اینجا

Credits

نویسنده Terry B. Ewell
ترجمه علیرضا متوسلی